Benim Çocukluğum, Ya Sizin?

  1. plamen

    plamen Forum Ustası

    Katılım:
    30 Haziran 2006
    Mesaj:
    6,323
    Beğeni:
    302
    Eskiden çok eskiden......

    Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı.

    Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

    Hatta babanım bile anahtarı yoktu.

    Annem evimizin bir parçası gibiydi,hep evdeydi.

    Heryere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki.

    En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.

    Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

    Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

    Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

    Servis falan yoktu.

    Ayakkabılarımız eskirdi.

    Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.

    Annelerimiz bu durumu bildiklerinden, kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

    Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi.

    Susayınca girer evlerine su içerdik.

    Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

    Kısacacı evine girip gelen (ki sadece çişi gelen giderdi evine) elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

    Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

    Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu.

    Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

    Çok garip ama kimse almazdı.

    Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

    Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık.

    Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

    Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

    Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

    Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

    Azar işitip, acillere taşınmazdık.

    Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik.

    Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

    Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

    Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki.

    Komşumu tanımıyorum ama evinin camında temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

    Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

    Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruşhepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

    Evlerimiz var içinde yaşayan yok.

    Parklarımız var içinde oynayan çocuk yok.

    Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar…

    Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz.

    Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

    Ben kapılarında "vale"’ lerin, "bady"’ lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

    Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

    Benim değildir bu kültür.

    Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

    Nedir bunlar?

    Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

    Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

    İyi de neden böyle olduk?

    Biz mi istemiştik?

    "Her toplum hakettiği gibi yönetilir" derler ya,

    Yoksa hak mı ettik?

    Ya sizce ?

    Facebook Edebiyat Kulübü..
     
    #1
  2. yükü

    yükü Misafir Üye

  3. plamen

    plamen Forum Ustası

    Katılım:
    30 Haziran 2006
    Mesaj:
    6,323
    Beğeni:
    302
  4. Benigno

    Benigno Daimi Üye

    Katılım:
    20 Haziran 2009
    Mesaj:
    279
    Beğeni:
    0
    Benim çocukluğumda atari vardı hep oynardım
     
    #4
  5. patiayak

    patiayak Cool Çırak

    Katılım:
    1 Temmuz 2012
    Mesaj:
    33
    Beğeni:
    0
    al gülüm ver gülüm devri kapandı be eskiden iiidi hoştuda ya biz çağa ayak uyduracaktık ya çağ bize eh sonuç....
     
    #5
  6. OLLA

    OLLA Forum Kalfası

    Katılım:
    27 Haziran 2010
    Mesaj:
    2,292
    Beğeni:
    1
    Bu yazdıkların sadece bizim ülkemizde değil tüm dünyayda böyle idi. Dünya değişti bizde payımıza düşeni aldık...
     
    #6
  7. Smurfette

    Smurfette Çırak

    Katılım:
    21 Şubat 2014
    Mesaj:
    2
    Beğeni:
    0
    Eskiden beş sokak ötedeki evlerin bütün aile fertlerini tanırdık, şimdi bi daire ötedekini tanımıyoruz..
     
    #7
  8. baroborro

    baroborro Çırak

    Katılım:
    2 Aralık 2014
    Mesaj:
    2
    Beğeni:
    0
  9. baroborro

    baroborro Çırak

    Katılım:
    2 Aralık 2014
    Mesaj:
    2
    Beğeni:
    0
    Teşekkür ederiz. İdeal bir düşünce
     
    #9
  10. By ToNiK

    By ToNiK Misafir Üye

    Aman Tanrim Didim! :1eye: ! Konu hortlamis!
     
    #10
  11. nurallahordu

    nurallahordu Daimi Üye

    Katılım:
    10 Ağustos 2015
    Mesaj:
    720
    Beğeni:
    113
    Ne güzel bir konuymuş...
     
    #11
  12. nurallahordu

    nurallahordu Daimi Üye

    Katılım:
    10 Ağustos 2015
    Mesaj:
    720
    Beğeni:
    113
    Ne günlerdi.
    Geri döner mi?

    Asla...
     
    #12
  13. justim123

    justim123 WarrioR

    Katılım:
    10 Mart 2005
    Mesaj:
    1,257
    Beğeni:
    131
    Çok güzel anlatmışsın kardeşim.
    Yüreğine sağlık.

    Yaşamayan anlamaz o günleri.
     
    #13
Yükleniyor...